| Charakterystyczną cechą POChP jest jej podstępny
przebieg. Choroba rozwija się przez wiele lat nie powodując żadnych
objawów. Wiek, w którym rozpoczyna się palenie papierosów stale obniża
się. U większości palaczy następuje to około 20. roku życia.
Można przyjąć, że w tym czasie choroba zaczyna się rozwijać.
Poranny kaszel, pierwszy objaw choroby, który wkrótce się
pojawia, jest przez palaczy lekceważony i traktowany nie jako cecha
choroby ale jako nieszkodliwe następstwo palenia. Zmiany w drożności
oskrzeli wykrywane badaniem spirometrycznym pojawiają się po około 10
latach trwania nałogu.
Jednak chory pojawia się u lekarza dopiero, kiedy
zaniepokoi go uczucie duszności podczas wysiłku, który do niedawna
wykonywał bez trudności. Niestety, duszność podczas wysiłku pojawia
się dopiero w zaawansowanym okresie choroby, kiedy ponad połowa rezerw
oddechowych została bezpowrotnie utracona.
Rozpoznanie stawia się zwykle u chorych znajdujących się
między 50. a 60. rokiem życia przy okazji wizyty u lekarza spowodowanej
zaostrzeniem choroby. Wkrótce potem chory zmuszony jest przerwać pracę
i starać się o rentę inwalidzką. Palacze papierosów rekrutują się głównie
z warstw społecznych o najniższym stopniu wykształcenia, najczęściej
spośród pracowników fizycznych. Ci przechodzą na rentę najwcześniej.
Jeśli chory nie przestaje palić, to choroba nasila się nieubłaganie,
pomimo objawowego leczenia, prowadząc do przedwczesnego zgonu.
W końcowym okresie choroby, kiedy POChP znajduje się w
stadium niewydolności oddychania i serca płucnego, leczenie jest
bardzo kosztowne. Składają się na nie domowe leczenie tlenem, częste
hospitalizacje spowodowane zaostrzeniami choroby, stosowanie kosztownych
antybiotyków, a niekiedy wentylacji mechanicznej.
|
