Farmakoekonomika POChP
Dane z piśmiennictwa wskazują na wzrost kosztów bezpośrednich i pośrednich leczenia POChP (94-97). Koszty leczenia szpitalnego POChP wzrastają szybciej niż koszty ponoszone na leki (94,95). W większości opracowań podkreśla się istotny koszt leczenia zaostrzeń i hospitalizacji. Hospitalizacje stanowią 64% kosztów, leczenie ambulatoryjne 11%, leki 9%, a tlenoterapia 16% (94).
Wykazano ścisłą korelację pomiędzy kosztami a stopniem zaawansowania POChP. Najtańsze jest leczenie bromkiem ipratropium i β2-mimetykiem w I stopniu zaawansowania klinicznego (94,97). Strategia leczenia powinna być ukierunkowana na zapobieganie zaostrzeniom i konieczności hospitalizacji
Jakość życia
Związek, jaki zachodzi w POChP pomiędzy zwężeniem oskrzeli, dusznością i zdolnością wysiłkową, jest znany, jednak nie ma między nimi prostej zależności (98-100).
Dlatego skuteczność interwencji leczniczej w POChP wymaga również zastosowania innych, poza FEV1, wskaźników, które opisują stan zdrowia chorego.
Najczęściej stosowanymi kwestionariuszami swoistymi dla POChP są: Chronic Respiratory Questionnaire (CRQ) i St. George’s Respiratory Questionnaire (SGRQ). Dostępna jest polska wersja kwestionariusza SGRQ (101).
Poprawę jakości życia (QL) chorych na POChP stwierdzono po lekach rozszerzających oskrzela, programach rehabilitacyjnych, domowym leczeniu tlenem i nieinwazyjnej wentylacji mechanicznej. Takimi są wskaźniki jakości życia wyliczone na podstawie badań ankietowych (102-106).